Þátttaka Íslendinga í slagarakeppninni ,,miklu“ hefur alveg frá upphafi borið öll sömu einkenni minnimáttarkenndar og þjóðernishroka og var lýsandi fyrir útrásina svokölluðu. Það er ætt af stað með stórkarlalegum yfirlýsingum um yfirburði og alveg einstök gæði alls þess sem íslenskt er, reynt að gera sem minnst úr þeim útlendingum sem kappi er att við en hver sú smjaðurkennda orðræða lapin upp sem fyrirfinnst í erlendum fjölmiðlum. Komi fram gagnrýniraddir á íslensku snilldina keppast íslenskir um að andmæla og niðurlægja hvern þann sem þannig vogar sér að tala. Það er ekki fyrr en í ljós kemur að engin innistæða var fyrir öllum meirimáttarstælunum að menn byrja að hugsa sig um. Og það er dapurlegt að sjá t.d. útrásarvíkingagrillarann Sigmar falla lóðbeint í þennan pytt hroka og staurblindrar trúar á íslensku ,,afburðina“  sem allan tímann lá ljóst fyrir að ekki voru til staðar.

Er það kannski eðli kotungaþjóðar að treysta sér ekki til þess að mæta fólki á jafningjagrundvelli heldur verða alltaf að blása sig út og þykjast vera öllum öðrum betri?

Það er þó að minnsta kosti augljóst að nú fá Íslendingar minnst tvö ár til að finna hentugan stað til halda keppnina hér á landi.

Baugs-tourette

16.5.2010

Ég kíki einstaka sinnum á fuglahvíslið hjá AMX og ákvað að líta á listann yfir færslurnar þeirra til þess að kanna hvað sé hvíslað um. Hjá þessum furðufuglum hefur greinilega bara einn banki hrunið, sá sem Jón Ásgeir átti. Ekki er hvíslað orði um Landsbankahneykslið nema til að deila á Jón Ásgeir, ekki setningu um hrun Seðlabankans, Kaupþing er nefnt í framhjáhlaupi til að skamma einhvern óvininn og Sparisjóðaklúðrið er ekki til. Var einhver að tala um spuna?

Að sefa sýkina

8.5.2010

Enn á ný sjáum við spunaaðferðir öfgamanna hér í netheimum. Blaðamaður Morgunblaðsins er sendur út af örkinni til þess að spyrja leiðandi spurningar þar sem talað er um ,,að sefa óánægju almennings“. Ráðherra svarar á sinn hátt og notar hvergi þetta ósmekklega og lýðskrumslega orðalag, fellur sem sagt ekki í gildruna.

En það skiptir engu fyrir þá sem egndu hana.

Reiða hægrið brýst fram í öllum netgáttum með augun rauð, vitnar í blaðamanninn og hneykslast á orðalagi ráðherrans – sem hann nóta bene notaði hvergi sjálfur.

Og svo kemur ábúðarfullur leiðari í Mogganum þar sem áfram er haldið að hamra á fölsuðum tilvitnunum.

Þetta er ógeðslegt framferði. Það hlýtur að vera nóg í þessu samfélagi sem hægt er að gera athugasemdir við þótt menn séu ekki að búa sér til pótemkímtjöld rógsherferða og lyga.