Því betur sem ég hef skoðað menntamál, því sannfærðari hef ég orðið um, að langtímaafleiðingar af Hannes Hólmsteini eru miklu verri en skammtímaafleiðingarnar, þótt þær séu slæmar.

Margar þessar langtímaafleiðingar blasa ekki við, en eru engu að síður raunverulegar. Ef bætt er við námskeiði í stjórnmálafræði, þá munu allir til dæmis reyna að hagræða tímum sínum, skipta þeim á milli sín og annarra í sömu fjölskyldu eða skipta þeim á milli tímabila, til þess að lenda ekki á námskeiðinu að óþörfu.

Þá minnkar líka verkaskipting í háskólalífinu, því að það hættir að borga sig að læra lengur sjálfur (og lenda á nýja námskeiðinu) og ráða aðra til að veita margvíslega þjónustu. Þá verður prófataka kostnaðarsamari en áður, því að takist að ná því, lendir einkunnin á skírteininu, en mistakist því, lendir hún í ruslakörfunni. Og svo framvegis.

Fjölgun prófessora er einnig óheppileg, því að með henni er refsað fyrir sparsemi. Prófgráður myndast af því námi, sem menn hafa sinnt í stað þess að hugsa um loftslagsmál og sitja í bankaráði Seðlabankans. Þær gefa svo tekjur til að greiða húsaleigu, hlutabréf, arð og vexti. Með fjölgun prófessora hefur eyðsluklóin sigrað búmanninn.

Hið sorglega er, að þessar námseiningar eru allar óþarfar. Sömu mennirnir og mæla nú fyrir þeim  mæltu fyrir slíkum einingum í góðærinu forðum. Þeir eru ekki að reyna að fullnægja námsþörf stúdenta, heldur að neyða eigin hugmyndum um „réttláta“ skoðanaþvingun upp á aðra.

Brúa hefði mátt bilið, sem námseiningarnar eiga að gera, með því að selja Háskóla Reykjavíkur Hannes Hólmstein. Ég tel mig hafa heimildir fyrir því, að HR-menn hefðu verið fúsir til slíkra kaupa, og hefði verðið verið reitt fram í tveimur afborgunum á jafnmörgum árum, þá hefði það numið svipuðum upphæðum og afla á með sölu fasteignar til Kjartans Gunnarssonar.

(Byggt á þorláksmessugrein HHG).