Á Íslandi er allt ýmist í ökkla eða eyra. Menn eru annað hvort ofsaríkir eða gjaldþrota, blindfullir eða timbraðir, þeir vinna eins og skepnur eða liggja í leti. Og nú dynja yfir þrjár skelfingar samtímis, bankakreppa, gjaldeyriskreppa og ráðþrota ríkistjórn.

Aðeins ein þeirra er ekki heimatilbúin.

,,Við fall bankanna þriggja gátu fimm aðalmiðlarar ekki skilað inn ríkisbréfum sem þeir höfðu tímabundið fengið að láni hjá ríkissjóði. Þessir viðskiptahættir, að lána ríkisverðbréf gegn framlagningu tryggingabréfa fyrir hluta af upphæðinni sem fengin var að láni, er svokölluð skortsala. Í lánamálum ríkisins segir að „tilgangurinn með þessum lánasamningum var að stuðla að virkari verðmyndun með ríkisbréf á eftirmarkaði“. Áætlað tap ríkisins vegna þessarar skortsölu á ríkisverðbréfum er um 35 milljarðar króna.“

Þetta stendur hér í Mogganum og með þvílíkum ólíkindum að það getur varla nokkur heilbita maður trúað þessu. Ríkissjóður????

er að það endar alltaf með því að manni batnar á ný (a.m.k. hef ég ekki enn kynnst öðru). Eftir svona viku með hita og hausverk, kvef og kuldahroll, magnleysi og mók er hræið að rísa á fætur á ný og sjá! Það bíður nýr heimur – að vísu ekki eins glæsilegur og eftir síðustu flensu fyrir nokkrum árum en þó skárri en ef ég byggi á Gaza.

Það er gott að koma í vinnuna á ný og hitta félaga sem allt í einu eru orðnir skemmtilegir á ný (grín!) og bíða þess óþreyjufullir að uppfræða mann um nýjustu skandalana, þróun mála á heimavelli og allt það lausa og fasta sem rætt er um til að hvíla sig á starfinu. Fólki er svo mikið niðri fyrir að það þarf jafnvel alls ekki að grípa til þess uppfylliefnis sem oft er þrautaráðið þar sem fólk kemur saman og skortir eitthvað vitrænt að ræða um – ég á að sjálfsögðu við flokkapólitík. Það ánægulega er að samfélagið ólgar af umræðum um raunverulega pólitík, það sem þarf og á að gera og hvernig á að vinna það. Ef allir leggja sig fram þá náum við okkur upp úr þessari holu þótt hún sé djúp.

En leiðtogum okkar er hollt að muna að gáfaður maður sagði eitt sinn: ,,Því eru engin takmörk sett hverju menn geta fengið áorkað, bara ef þeim er sama um hver fær heiðurinn.“