Ef verktakar við vegaframkvæmdir fara að reglum þá er eitthvað bogið við reglurnar. Ég hef oft ekið á vegum erlendis þar sem framkvæmdir fara fram og verð alltaf miður mín þegar ég kem svo heim og að íslenskum framkvæmdasvæðum.
* Framkvæmdirnar birtast oft nær fyrirvaralaust, erlendis eru stór skilti og ljósmerki sem vara við hvað framundan er.
* Engar akreinamerkingar eru hér, erlendis eru yfirleitt málaðar gular línur til að sýna bráðabirgðaakreinar. (sjá t.d. fáránlegar „akreinamerkingar“ á vinnusvæðinu á Sæbraut núna).
* Menn eru að vinnu og hafa ekkert sér til varnar nema (kannski) plastkeilur, erlendis eru yfirleitt settir steyptir stöplar til að verja þá og alltaf ör sem bendir bílstjórum á aðra akrein áður en að vinnustað er komið.
* Skilti vantar sem sýna breytingar á akreinum á vinnusvæðinu, erlendis eru þau greinileg og mörg, bæði við hlið vegar og fyrir ofan.
Ég er viss um að fagmaður gæti bent á miklu fleiri þætti sem verða að fara að betur ef þessir vinnustaðir eiga ekki að kosta fleiri mannslíf.

Í fjölskyldu minni ríkir alvarlegur innflytjendavandi. Hann hófst reyndar með því að afi minn kom frá Noregi, tók vinnu frá íslenskum vegagerðarmönnum og beit svo höfuðið af skömminni með því að setjast hér að og kaupa hús sem hreinræktaðir Íslendingar hefðu getað keypt. Áratugum saman tók afi vinnu frá íslenskum skipstjórnendum og nú liggur hann grafinn á Seyðisfirði og tekur pláss frá íslenskum líkum.
65 árum síðar varð mér á að lenda í norskri stúlku sem tók mig á löpp og flutti til Íslands þar sem hún byrjaði á því að taka vinnu frá íslenskum sjúkraliðum. (Sennilega tók hún mig þó ekki frá neinum íslenskum konum enda fremur lítill áhugi hjá þeim fyrir mér). Hún eignaðist með mér þrjú börn sem lengi hafa tekið bæði pláss og annað frá hreinræktuðum Íslendingum. Nú tekur hún pláss frá íslenskum listamönnum í nýja SÍM-húsinu við Seljaveg.
Tvö barna minna eru svo innflytjendur í Danmörku og taka pláss frá þvottekta Dönum, auk þess sem ein náfrænka mín býr með stórfjölskyldu sinni í Svíþjóð og þvælist væntanlega illa fyrir fólki þar og önnur í Frakklandi þar sem svo erfitt er að fá húsnæði að Frökkum hlýtur að gremjast það mjög að þurfa að sjá á eftir plássi undir hana og tvíburana hennar.
Sem sagt, fjölskylda mín er fjölþjóðlegt vandamál (ég hef ekkert minnst á ættlegginn í Fíladelfíu og Alaska) og gott dæmi um það hvernig ekki á að verja lífinu. Það er eins gott að engu okkar detti í hug að fara að nota slæðu.