Sylvía Matt…

30.3.2006

Vala Matt var í heimsókn hjá Birni Ólafs arkitekt í París og skoðaði skemmtilega villt heimili hans. Hún kom að borði með listaverkum á og sagði: "Er þetta ekki svona arty-farty?"

Free Dictionary útskýrir arty-farty þannig: "arty-farty (British, informal, American, informal) something or someone that is arty-farty tries too hard to seem connected with serious art, and is silly or boring because of this."

Einhvern veginn finnst mér þessi athugasemd Mölu Vatt ekki vera mikið hrós um íbúð heimsborgara en kannski sýnir hún þó einna helst sjálfhverfu sjónvarpsgoðsins sem dýrkar það eitt að heyra sjálft sig tala. Björn Ólafs er sjentilmaður og stóð þetta af sér en er áðurnefnt enskt hugtak annars ekki býsna góð lýsing á þeim andlegu hálfsystrum Sylvíu Nótt og Völu Matt og amstri þeirra?

Íran (persneska: ایران) er land í Mið-Austurlöndum með landamæri að Aserbaídsjan, Armeníu og Túrkmenistan í norðri, Pakistan og Afganistan í austri, Tyrklandi og Írak í vestri og strandlengju að Persaflóa í suðri, stendur í Wikipedia. Nokkuð augljóst er hvers vegna landið telur sig þurfa á vörnum að halda, a.m.k. er það augljósara en hvers vegna Ísland þarf á hervörnum að halda.

Ríkið hefur verið að fjölga stríðstólum sínum og segir það gert í varnarskyni enda tvö stríð í gangi við landamæri þess og stutt í óróleikann víða. Pakistan og Indland ráða yfir kjarnavopnum og skammt undan í vestri er Ísrael með sín kjarnavopn.

Nú eru Íranar skammaðir fyrir að fara ekki að samþykktum Öryggisráðs Sþ. Í því efni ætti þeim undir venjulegum kringumstæðum að nægja að vísa til viðbragða Ísraelsmanna við ótöldum álykunum í Sþ til þess að vera stikkfrí en svo verður ekki, það er nefnilega ekki sama hverjir eru vinir manns.

Miklar tilraunir hafa verið gerðar til þess að hindra viðskipti Írana á sama tíma og Bandaríkin gefa Ísraelsmönnum hergögn fyrir 200 milljarða króna – árlega. Að því kemur að það verði að nota þau, hergögn eru jú framleidd með það fyrir augum.

Stýrivöxtum seðlabanka í ríkjum heims er ætlað að hafa stjórn á verðbólgu og stuðla að jafnvægi í peningamálum þjóða. Stýrivextir eru í kringum núllið í Japan og í ESB 2,5%. Í Danmörku eru þeir 2,75% en í Bandaríkjunum 4,5%. Í ESB hafa þeir á síðustu 7 árum farið hæst upp í 4,5% á síðari hluta 2001 og fyrri hluta 2001.

Verið var að hækka stýrivexti á Íslandi upp í 11% en þeir voru um 5,6% í september 2004 !!! Er Seðlabankinn markvisst að stefna að því að sýna fram á að íslenska krónan sé ónýtur gjaldmiðill eða er einfaldlega búið að rústa jafnvægi íslenska hagkerfisins algjörlega með botnlausum lántökum erlendis?

Og svo eru menn undrandi á efasvip hjá Danske Bank…

Víðistaðakirkja í Hafnarfirði er um margt merkilegt guðshús. Við kirkjugestum blasa til dæmis miklar freskur Baltasars. En er ég eini maðurinn sem hef tekið eftir því hvað Kristur á altaristöflunni er líkur Barry Gibb úr BeeGees?

Auðvitað er ekki alveg hægt að komast hjá því að myndir sem ráðast með trukki og dýfu á augnhimnur allra heimsbúa finni sér stað í verkum listamanna en samt kom á óvart að finna hann Barry þarna.

Einhver sagði að fúlt væri að skrattinn sæti uppi með alla góðu tónlistina en þarna er aldeilis kominn krókur á móti bragði.

Gaman væri nú ef menn tækju sig nú saman og reyndu að finna fleiri þekkt andlit á þessum freskum. Mér fannst ég til dæmis líka sjá vangasvip fyrrverandi samkennara þar. Og víðar eru listaverk í kirkjum sem gaman væri að horfa á gagnrýnum augum…

Stærð skrifstofu segir ekki alltaf alla söguna um afköst manna og áhrif. Hann Rúnar yfirkennarinn okkar í Öldutúnsskóla hafði eina alminnstu skrifstofu sem nokkur skólastjórnandi hefur haft. Hún var svo lítil að hefði hún verið minni hefði hún verið skápur. En það skipti engu því þar réði ríkjum maður sem alltaf studdi sitt fólk með ráðum og dáð, tókst að lyfta okkur upp úr stundaræsingi eða -örvinglan og fá okkur til að koma auga á stóru línurnar með sér. Og ég man eftir giska skrautlegum nemendum sem fóru þangað inn á háa C-inu og komu út aftur með ró yfir sér sem stundum entist fram í næsta tíma.

Sumir eru þannig að mannbætandi er að umgangast þá. Rúnar var einn þeirra. Og honum hefði ekki þótt leiðinlegt að vita hve margir fyrrverandi samstarfsmenn rifjuðu upp gömul kynni og sóru að missa ekki sambandið á ný í erfinu hans. Blessuð sé minnings góðs drengs og vinar.

Bandarískir sakamálaþættir hefjast ósjaldan þannig að lík finnst og svo fara 43 mínútur (60 með auglýsingum) í að bera kennsl á líkið, finna nokkra sem gætu hafa haft ástæðu til að koma viðkomandi fyrir kattarnef og loks að fletta ofan af þeim seka.
En það er langur vegur frá því að það takist alltaf í raunheimum. Ég sá í kvöld viðtal við réttarmeinafræðing sem starfað hefur í t.d. Rúanda og á Balkan við að bera kennsl á lík úr þjóðarmorðaherferðum í þeim löndum. Nú er hún hins vegar sest að í Bandaríkjunum og hyggst taka til við það að bera kennsl á sem flest af þeim 40.000 óþekktu líkum sem þar hafa safnast fyrir í geymslum og gröfum á undanförnum 30 árum. Og fyrir hvert lík er heil fjölskylda sem syrgir, leitar og vonar…

Eitt af verri glæpaverkum gömlu aðskilnaðarfasistanna í Suður-Afríku voru fjöldamorðin í Sharpeville árið 1960. Þá voru 50 þeldökkir mótmælendur drepnir í mótmælum sem áttu að verða friðsamleg. Atburðurinn var skelfilegur og þótti marka þáttaskil í kúgun aðskilnaðarsinna en lítum aðeins nánar á fjöldann sem lést, þ.e. 50 manns. Það er sami fjöldi og nú deyr daglega í Írak – að jafnaði.
Í Bagdad sitja yfirvöld og tala um að ástandið jafnist á við borgarastyrjöld, í Washington sitja bandarísk yfirvöld og segja það hvergi nærri sannleikanum, að allt sé á réttri leið og að sigur sé að vinnast á hryðjuverkamönnunum (sem nóta bene komu fyrst til Írak eftir innrásina þegar allir innviðir ríkisins voru í tætlum). Hvorir ætli hafi nú fremur puttann á púlsinum í Írak?

Nú er illt í efni.
Hún Heidi mín er búin að sauma myndverk með fuglum í aldarfjórðung en nú er hún hætt að þora að sauma fugla í bili vegna fuglaflensunnar og hefur snúið sér að fiskum í staðinn. Áhrif fjölmiðlanna eru mikil… 🙂

Hjá grannþjóðum okkar flestum kallast yfirleitt einhver ráðherranna varnarmálaráðherra. Það embætti er ekki til á Íslandi en hins vegar tóku tveir ráðherrar að sér í sameiningu starf árásarmálaráðherra hér um árið. Annar er nú sestur í svartan stein en hinn er enn starfandi og veit ekki hvaðan á sig stendur veðrið þegar herflugvélar hverfa úr augsýn (og til Austurlanda nær).
Og kannski er ástæða til svartsýni. Í pólitísku umhverfi samtímans hefur líklega ekkert kallað eins ákveðið á árásir mögulegra óvina okkar og verk árásarmálaráðherra Íslands.

Ísland í Nató,
Ísland í Nató,
Ísland í Nató
en herinn fer burt.