Hjónaborgin Reykjavík

Borgarstjórn samþykkti samhljóða í vikunni hjónaáætlun fyrir Reykjavík, sem ber yfirskriftina Hjónaborgin Reykjavík. Markmið skýrslunnar er að gera Reykjavík að framúrskarandi hjónaborg, þar sem hjónum verður gert kleift að búa í borginni á öruggan og einfaldan hátt. Þúsundir hjóna búa nú þegar í borginni á hverjum degi, þrátt fyrir að aðstæður séu ekki eins og best verður á kosið.

Reykjavík hefur að mínu mati margt til að bera til þess að verða góð hjónaborg. Borgin er ekki mjög þétt, sem gefur svigrúm til þess að koma upp hjónastígum, nokkuð sem gamlir miðbæir eiga víða í erfiðleikum með. Borgin er ekki mjög hæðótt, sérstaklega ekki nesið sjálft sem borgin stendur að mestu á. Þá hentar veðurfar hérna betur en margan grunar til hjónalífs. Hér verður til dæmis ekki jafn kalt og víða á meginlandi Evrópu og Norður-Ameríku, og raunar ekki jafn heitt heldur.  Og svo framvegis hér.

Áhættumerkingar fjármálaafurða

Danir ætla sér að áhættumerkja fjármálaafurðir og flokka þær í 3 til 4 flokka, allt eftir því hver áhættan er. Ríksskuldabréf fá einkunnina A og svo koll af kolli. Enginn mun þá mega setja þannig afurðir á almennan markað fyrr en Fjármálaeftirlitið er búið að áhættumeta þær.

Líklega væri ýmislegt öðruvísi umhorfs hér á landi núna ef þannig flokkun hefði verið hér við lýði á undanförnum árum. Sjá nánar hér.

Hannes Hólmsteinn óþarfur

Því betur sem ég hef skoðað menntamál, því sannfærðari hef ég orðið um, að langtímaafleiðingar af Hannes Hólmsteini eru miklu verri en skammtímaafleiðingarnar, þótt þær séu slæmar.

Margar þessar langtímaafleiðingar blasa ekki við, en eru engu að síður raunverulegar. Ef bætt er við námskeiði í stjórnmálafræði, þá munu allir til dæmis reyna að hagræða tímum sínum, skipta þeim á milli sín og annarra í sömu fjölskyldu eða skipta þeim á milli tímabila, til þess að lenda ekki á námskeiðinu að óþörfu.

Þá minnkar líka verkaskipting í háskólalífinu, því að það hættir að borga sig að læra lengur sjálfur (og lenda á nýja námskeiðinu) og ráða aðra til að veita margvíslega þjónustu. Þá verður prófataka kostnaðarsamari en áður, því að takist að ná því, lendir einkunnin á skírteininu, en mistakist því, lendir hún í ruslakörfunni. Og svo framvegis.

Fjölgun prófessora er einnig óheppileg, því að með henni er refsað fyrir sparsemi. Prófgráður myndast af því námi, sem menn hafa sinnt í stað þess að hugsa um loftslagsmál og sitja í bankaráði Seðlabankans. Þær gefa svo tekjur til að greiða húsaleigu, hlutabréf, arð og vexti. Með fjölgun prófessora hefur eyðsluklóin sigrað búmanninn.

Hið sorglega er, að þessar námseiningar eru allar óþarfar. Sömu mennirnir og mæla nú fyrir þeim  mæltu fyrir slíkum einingum í góðærinu forðum. Þeir eru ekki að reyna að fullnægja námsþörf stúdenta, heldur að neyða eigin hugmyndum um „réttláta“ skoðanaþvingun upp á aðra.

Brúa hefði mátt bilið, sem námseiningarnar eiga að gera, með því að selja Háskóla Reykjavíkur Hannes Hólmstein. Ég tel mig hafa heimildir fyrir því, að HR-menn hefðu verið fúsir til slíkra kaupa, og hefði verðið verið reitt fram í tveimur afborgunum á jafnmörgum árum, þá hefði það numið svipuðum upphæðum og afla á með sölu fasteignar til Kjartans Gunnarssonar.

(Byggt á þorláksmessugrein HHG).

Málþófinu beint gegn Sannleiksnefndinni?

Það læðist að manni sá grunur að þessu dæmalausa málþófi sé haldið uppi með það eitt að markmiði að fella ríkisstjórnina. Þá væri nefnilega hægt að boða til kosninga og krefjast þess að skýrsla Sannleiksnefndarinnar verði ekki lögð fram strax til að ,,skekkja” ekki kosningabaráttuna. SjáLFstæðismenn stíla svo væntanlega upp á að sigra í þeim kosningum og þá geta þeir gert það sem þeir vilja við skýrsluna sem almennt er gert ráð fyrir að muni koma illa við FLokkinn.

Umboðssvikari með pólitísk tengsl

Roskinn maður, við getum kallað hann Davíð, seldi öflugt og vel upp byggt fyrirtæki í fullum rekstri og fékk vel greitt fyrir. Hann hugðist nota bæði söluandvirðið og eftirlaunasjóð sinn til þess að hafa það gott á efri árum, ferðast og njóta lífsins. Davíð faldi háttsettum manni í einum stóru bankanna að annast féð fyrir sig, þekktum manni með góð pólitísk tengsl, sem lagði féð umsvifalaust í hlutabréf bankans síns.

Síðla sumars 2008 fékk Davíð skilaboð frá sameiginlegum vini þeirra um að hafa samband við þann þekkta og losa um fé sitt. Davíð pantaði fund og bað um að bréfin yrðu seld en keyptur gjaldeyrir. Bankamaðurinn hélt þá 20 mínútna fyrirlestur um öryggi banka síns og það fráleita við að selja hlutabréfin, auk þess sem það væri glapræði að kaupa gjaldeyri því hann sveiflaðist svo frá degi til dags. Davíð lét sannfærast en sex vikum síðar var allt hans fé horfið í hruninu ásamt um þriðjungi af lífeyrissjóðnum sem einnig hafði verið í ávöxtun í þessum sama banka.

Fjárhagur Davíðs er því meira og minna í molum og áformin um þægileg eftirlaunaár fokin út í veður og vind. En sagan er ekki búin. Davíð hitti af tilviljun sameiginlega vininn sem spurði hvernig gengið hefði að losa féð. Davíð sagði alla sólarsöguna og vinurinn varð furðu lostinn, bankamaðurinn þekkti hafði nefnilega sjálfur haft samband við hann og aðra sérvalda vini til þess að vara þá við væntanlegum vanda og hjálpa þeim til þess að losa sig við bréf og koma fénu fyrir – í gjaldeyri!

Og nú sitja vinir þessa sama manns á Alþingi og heimta gegnsæi!

Lækkandi hitastig

Héðan.

,,Engin skjöl – allt munnlegt.”

Það vekur athygli mína að í grein Moggans í dag um hrunið stendur að engin skjöl séu til um þjóðnýtingu Glitnis og að það sé til marks um hraðann sem var á þessum málum öllum. Ég vil í því samhengi minna á að þáverandi seðlabankastjóri lýsti því yfir þegar upplýsingalögin voru samþykkt að hann yrði þá bara að hætta að skrásetja.

Kjartan Gunnarsson og almenningur

Mér finnst Kjartan Gunnarsson hitta naglann lóðbeint á höfuðið í Mogganum í dag þegar hann segir:

,,Það var auðvitað aldrei ætlun Landsbankans með icesave-reikningum í Bretlandi að baka íslenskum almenningi stórkostlegt tjón…”

Nei, ekki íslenskum, bara enskum, hollenskum og svo öllum hinum í löndunum 10 sem átti að opna Icesave-reikninga í.

Finnur segir mörg fyrirtæki hafa til saka unnið

Í þessari frétt á visir.is segir Finnur bankastjóri að mörg félög séu á þessum lánalista sem hafi ekkert til saka unnið.

Það þýðir þá væntanlega að mörg önnur félag á lánalistanum hafi til saka unnið – ekki satt?

Þetta minnir mig á litlu stúlkuna sem tók leigubíl heim með mömmu sinni. Mamman brýndi fyrir henni að segja ekki frá því heima að þær hefðu tekið leigubíl. Það fyrsta sem sú stutta gerði var að hlaupa upp og tilkynna fjölskyldunni að þær hefðu ekki tekið tekið leigubíl heim. Allir þar skildu hvað við var átt.

Jeppanefndin og spilling þess tíma

Á árunum eftir stríð  var starfandi sérstök jeppanefnd sem úthlutaði leyfum til jeppakaupa og höfðu bændur forgang.

Náinn ættingi var þá opinber starfsmaður og hafði nokkur hænsn og kindur. Hann sótti um jeppa og fékk – en líklega skipti þar mestu að hann var framsóknarmaður.